حقانى دانسته شد متّصف و آراسته باشد و علم را از پيغمبر و وصىّ او اخذ نموده باشد و وارث آنها باشد و به اخلاص و بدون شايبه طمع و هواى نفس و به عدل حكم بنمايد و آن در بهشت و با پيغمبران و اوصياء مىباشد و خليفه خداوند است در روى زمين و بر عكس سه طايفه ديگر ، مردمان مأمور مىباشند كه مرافعه و رجوع به او بنمايند و حكم او را واجب و اطاعت او را مفترض دانند و امام جعفر صادق در حق اين طايفه فرموده است كه ؛ « انظروا الى من كان منكم قد روى حديثنا و نظر فى حلالنا و حرامنا و عرف احكامنا فارضوا به حاكما فانى قد جعلته عليكم حاكما فاذا حكم بحكمنا فلم يقبل منه فانما به حكم اللّه استخّف و علينا ردّ و الراد علينا الراد على اللّه و هو على حد الشّرك » « 1 » . يعنى نظر و توجه بنمائيد اى گروه شيعيان به سوى كسى كه بوده باشد از خود شماها ، يعنى مردى باشد مؤمن ، عادل ، متقى و از اهل اخلاص و روايت نموده باشد حديث ما را ، يعنى علم را از ما اخذ نموده باشد و نظر نموده باشد در حلال و حرام ما و شناخته باشد احكام ما را ، يعنى آنكه علم او تام و محيط و از روى معرفت ، بصيرت و يقين باشد . پس راضى بشويد به چنين شخصى كه حاكم و قاضى شما باشد . به درستى كه من حاكم قرار دادم او را بر شما ، پس وقتى كه حكم نمود به حكم ما و كسى از او قبول ننمود ؛ پس اين است و جز اين نيست كه به حكم خداوند استخفاف شده و بر ما ردّ نموده شده است و كسى كه ردّ نماينده بر ما باشد ؛ ردّ نماينده بر خداوند و بر حدّ شرك مىباشد .

--> ( 1 ) . وسائل 27 : 136 ب 11